When not everything goes as planned at your home office

A marketing communication agency cooperating with IMSA International Executive Search proposed the preparation of a global report regarding trends and changes, which senior managers will be facing in 2019. For this purpose, my partners from 23 countries and I were to prepare material containing our forecasts for the upcoming year. One of the areas indicated by me which could foresee difficulties in the upcoming period is the management of teams of employees offering remote work. In today’s article I would like to touch upon the difficulties that an employee faces in their  home office. Let’s have a look at this, based on my example. This is what it looks like – more or less.

Tuesday, 7:30 am. Why did I wake up so late? Well, because I knew that I am in my home office today and I didn’t have to rush to work stuck in traffic to meet with Candidates. I can calmly get up, eat breakfast, get ready and take my daughter to pre-school. I have time – I keep thinking, I have time.

Unfortunately, I very quickly become aware how wrong I was. At 9:00 am I planned a Skype call with a partner in Australia. There is a 10 hour time difference between us. It would behoove me not to be late, all the more so since he is devoting his private time to talk to me. What a weird concept that you can get ready to leave the house in an hour?! I beg my daughter Zosia to help Me (Mommy) and to put on her shoes in the blink of an eye, because we are horribly late. “Mom, you are always in a hurry” – I hear in response. She is only 3.5 years old, but I really think I just saw her rolling the eyes and sighing as everything falls out of my hands from being in a frenzy. We run of the house at 8:45 am. Luckily I am wearing sneakers so I can be fast on my feet. I feel like Wonder Woman, running at the speed of light to the garage. However, after catching up to a hoard of cars, I quickly go back to human form. I can’t beat the traffic, regardless of the type of footwear I have on.

I am nervously tapping the steering wheel listening to Jingle Bells for this sixth time, which will be played next week during the Christmas pageants in pre-school. Zosia is practicing the refrain in the back seat. I try to join her, but she tells me that she prefers to sing alone. I already know I will never make it back on time for my Skype call. So I go into crisis solution mode, meaning – a Skype call from my mobile in the car.

I get Zosia to pre-school, and I sit back in the car by myself and call Australia. The connection is good, despite the lack of wi-fi. The discussion is very productive and takes place in a very pleasant atmosphere. My interlocutor shows a great deal of understanding regarding the place I am calling from, or is simply very courteous, and does not comment on it. All of a sudden I hear banging on the window of my car. A man in a gray hat is signaling me to open my window. He’s got to be kidding – I think to myself. I discreetly gesture him that this is not going to happen. I add two super fast head movements to this, which look like a nervous twitch, but this was the only thing I could come up with to make him aware of the fact that I am already holding one conversation, and I cannot participate in another. Apparently, he already knows this, but has no intention of leaving. I see from his expression, that he has an internal imperative to blurt out several sentences, which he prepared prior to knocking on my window. I see that I have no choice. I apologize to Australia and open the window, trying to maintain a poker face. What do I hear? Its because of “people like me” that he has no place to park when bringing his child to pre-school. The worst part about this – he is right. I would literally choke “people like me” who sit in their cars outside the pre-school and scroll through the screens on their phones. But, I am doing this for the first time! But there was no way he could know that. There is no sense in escalating this situation. I apologize, explain that this is an special situation and that I understand where he is coming from. Next I try to continue my conversation with Australia, trying at the same time not to die of shame.

I make it back home at 10:15 am. Since I am in home office today, I will do some fast shopping at the grocery store. I will not have to do it in the evening. In fact all I need to buy is bread, cottage cheese and an avocado. I don’t need anything else, the fridge is full. At 11:00 am I get back to the apartment overloaded with bags. I have no idea what made me buy so much.

I sit down to my computer at 11:30 am. I download dozens of emails that have made their way into my inbox since the morning. I reply to the most important ones, then I suddenly feel that I am getting hungry. The fridge is dangerously close by. I make myself a sandwich and just before swallowing the last bite my eyes look towards the floor in the living room. Geez, how much kitty litter did the cat bring in! I can’t work in such a mess. I grab the vacuum and do the whole apartment.

Satisfied I sit back down at the computer. I review a report on a Candidate that my consultant wrote. Suddenly the sun comes out from behind the clouds. Gosh, how is it possible that I didn’t see it earlier? The windows which extend right down to the floor are covered in dozens of small hand prints. I run to the bathroom for some window spray. I will get this done in 3 minutes.

It is now coming upon 1:00 pm. Enough is enough. The deadline for sending a short list of Candidates is today. I have to get to work immediately. I work like crazy for the next 1.5 hours. The silence in the apartment is broken by the tapping of fingers against the computer keyboard. I have checked over two reports, I have replied to more emails. I think I will have a cup of tea – I say to myself. Maybe I will munch on something as well? Working in an office I very often forget about lunch, and now – I will simply make it. I am happy to have had a warm, home-cooked meal. My home office is awesome!

It is now coming upon 3:00 PM. How did it get so late? I sit back down to the computer and being conversation through Skype that was prearranged. I am talking to a candidate from Krakow. I ask her a lot of questions regarding her professional results. I am very focused, I am trying to assess, as much as possible, whether she is effective in completing objectives. Deep inside I am happy that I am in my office at home. Everything looks very professional and I am certain that no one is going to bother me.

Then I hear the intercom calling. This is not happening… It’s probably the mail carrier or the courier. What do I do? I know that the intercom will ring lengthily two more times. Then the courier will ring the building door and then my apartment door. I smile apologetically to the Candidate and ask for a 5 minute break, as someone I trying to get into the office. Of course, into the office…

At 4:15 pm I am at the computer and I see 42 new emails. The short list of Candidates, which I have to send by the end of the day, is not yet ready. I have 15 minutes left, then I need to run to pick up my daughter from kindergarten. I am trying to plan my evening. I have to catch up with everything.

On my way to kindergarten I am listening to music with the face of a sad dog. My day was exactly like the title of a Muse song, which is piping out through the speakers – “Madness”. I come to the sad conclusion that I am not meant to work in a home office. I work much more efficiently in an office. But why? Joshua Homme, vocalist of Queens of the Stone Age, just sang “No one knows”.

Gdy w home office, nie wszystko idzie zgodnie z planem

Agencja komunikacji marketingowej współpracująca z IMSA International Executive Search, zaproponowała przygotowanie globalnego raportu dotyczącego trendów i zmian, z którymi senior menedżerowie będą mierzyli się w 2019 roku. Na tę okoliczność ja i moi partnerzy z 23 krajów, mieliśmy opracować materiał zawierający nasze przewidywania na nadchodzący rok. Jednym ze wskazanych przeze mnie obszarów, który może piętrzyć trudności w nadchodzącym czasie, jest zarządzanie zespołami pracowników świadczących pracę zdalnie. W dzisiejszych artykule chciałabym jednak poruszyć trudności z jakim mierzy się pracownik w home office. Przyjrzyjmy się temu na moim przykładzie. Wygląda to mniej więcej tak.

Wtorek, 7:30 rano. Dlaczego wstałam tak późno? Dlatego, że wiedziałam, że mam dziś home office i nie muszę spieszyć się w korkach na spotkanie z Kandydatami. Mogę na spokojnie wstać, zjeść śniadanie, przygotować i zawieźć Córkę do przedszkola. Mam czas – myślę, mam czas.

Niestety dość szybko uświadamiam sobie jak bardzo się mylę. Na 9:00 mam zaplanowany Skype z partnerem z Australii. Dzieli nas 10-godzinna różnica czasu, nie wypada się spóźnić, tym bardziej, że on poświęca swój prywatny czas na rozmowę ze mną. Co za kuriozalny pomysł, że w godzinę wyrobię się z wyjściem w domu?! Błagam Zośkę, żeby pomogła Mamusi i w mgnieniu oka założyła buty, ponieważ potwornie się spieszymy. „Mama, Ty ciągle się spieszysz” – słyszę w odpowiedzi. Ma dopiero 3,5 roku, ale mam wrażenie, że właśnie przewróciła oczami i głęboko westchnęła patrząc jak z pośpiechu wszystko wypada mi z rąk. Wybiegamy z domu o 8:45. Na szczęście jestem w tenisówkach, więc mogę byś szybka. Czuję się prawie jak Wonder Woman, pędząc jak wiatr do garażu. Jednak po dogonieniu peletonu samochodów, szybko wracam do ludzkiej postaci. Korków nie przeskoczę, bez względu na rodzaj obuwia.

Stukam nerwowo w kierownicę auta słuchając po raz szósty „Jingle Bells”, które będą grane w przyszłym tygodniu podczas Jasełek w przedszkolu. Zośka ćwiczy refren z tylnego siedzenia. Próbuję do niej dołączyć, ale mówi, że woli śpiewać sama. Wiem już, że nie mam szans, żeby wrócić do domu i zdążyć na Skype. Wdrażam zatem rozwiązanie kryzysowe, czyli Skype z telefonu w samochodzie.

Dostarczam Zośkę do przedszkola, a sama siadam wygodnie w aucie i łączę się z Australią. Połączenie na szczęście jest dobre mimo braku wi-fi. Rozmowa jest bardzo produktywna, toczy się bardzo przyjemnie. Mój rozmówca wykazuje zrozumienie dla miejsca, z którego nadaję, albo po prostu ma klasę i dlatego tego nie komentuje. Nagle rozlega się pukanie w szybę mojego samochodu. Mężczyzna w szarej czapce pokazuje mi, że mam otworzyć okno. Chyba żartuje – myślę. Pokazuję mu dyskretnie ręką, że nie ma takiej możliwości. Dołączam do tego dwa super szybkie ruchy głową, które wyglądają jak tik nerwowy, ale to jedyne na co wpadam, żeby uświadomić mu, że prowadzę już jedną rozmowę i nie mogę uczestniczyć w kolejnej. Ale on o tym wie i ewidentnie nie zamierza stąd odejść. Widzę po nim, że ma w sobie ten wewnętrzny imperatyw wypowiedzenia kilku zdań, które przygotował zanim zapukał w szybę. Trudno, nie mam wyjścia. Przepraszam Australię i otwieram szybę, starając się zachować pokerową twarz. Co słyszę? Ano, że przez „takie jak ja”, on nie miał gdzie zaparkować przywożąc dziecko do przedszkola. Najgorsze, że wiem, że ma rację. Sama udusiłabym „takie jak ja”, które siedzą w samochodach pod przedszkolem i przewijają palcem ekran w telefonie. Tylko, że ja robię to pierwszy raz! Jednak on nie może tego wiedzieć. Nie ma sensu eskalować sytuacji, przepraszam, tłumaczę, że sytuacja jest wyjątkowa i że doskonale go rozumiem. Następnie staram się kontynuować rozmowę z Australią, próbując jednocześnie nie umrzeć ze wstydu.

O 10:15 wracam do domu. Skoro mam dziś home office, zrobię szybkie zakupy w spożywczym. Nie będę musiała zajmować się tym wieczorem. W zasadzie do kupienia mam tylko chleb, biały serek i awokado. Niczego więcej nie potrzebuję, lodówka jest pełna. O 11:00 wchodzę do mieszkania obładowana siatkami. Sama nie wiem jak to się stało, że tyle kupiłam.

Do komputera siadam o 11:30. Ściągam dziesiątki maili, które zdążyły spłynąć od rana. Odpisuję na kilka najpilniejszych wiadomości, a potem nagle czuję, że robię się głodna. Lodówka jest niebezpiecznie blisko. Robię sobie kanapkę i tuż przed połknięciem ostatniego kęsa, mój wzrok pada na podłogę w salonie. Rany, ile kocur naniósł żwirku! Nie mogę przecież pracować w takim bałaganie. Chwytam za odkurzacz i obskakuję nim całe mieszkanie.

Zadowolona siadam z powrotem do komputera. Przeglądam raport na temat Kandydata, który napisała moja Konsultantka. Nagle zza chmur wychodzi słońce. Boże, jak to możliwe, że nie widziałam tego wcześniej? Okna, które ciągną się do samej podłogi, pokryte są dziesiątkami odcisków małych rączek. Biegnę do łazienki po spray do okien. W trzy minuty załatwię sprawę.

Dochodzi 13:00. Koniec żartów. Mam na dziś deadline na przesłanie krótkiej listy Kandydatów. Muszę natychmiast wziąć się do pracy. Przez kolejne 1,5 godziny pracuję jak mróweczka. Ciszę w mieszkaniu wypełnia miarowy stukot palców w klawiaturę komputera. Sprawdziłam dwa raporty, odpisałam na kilka kolejnych maili. Zrobię sobie herbaty – myślę. I może coś zjem? Pracując w biurze często zapominam o obiedzie, a teraz – po prostu go zrobię. Z zachwytem zjadam ciepły, domowy posiłek. Home office jest super!

Dochodzi 15:00. Jak to możliwe, że jest już tak późno? Siadam szybko do komputera i rozpoczynam umówioną rozmowę przez Skype. Rozmawiam z Kandydatką z Krakowa. Zadaję sporo pytań dotyczących jej wyników zawodowych. Jestem skupiona, staram się wybadać na tyle, na ile jest to możliwe, czy jest skuteczna w realizacji celów. W duchu cieszę się, że jestem w moim domowym biurze. Wszystko wygląda bardzo profesjonalnie i na pewno nikt mi nie przeszkodzi.

Nagle słyszę dzwonek domofonu. To się nie dzieje naprawdę… Prawdopodobnie to listonosz, albo kurier. Co robić? Wiem, że domofon zadzwoni przeciągle jeszcze dwa razy. Następnie kurier zadzwoni ponownie do drzwi budynku, a potem do drzwi mieszkania. Uśmiecham się przepraszająco do Kandydatki i proszę o 5 minut przerwy, ponieważ, hmm, zdaje się, że ktoś dobija się do biura. Oczywiście, że do biura…

O 16:15 siedzę przed komputerem i patrzę na 42 nieodebrane maile. Krótka lista Kandydatów, którą muszę wysłać przed końcem dnia, nie jest jeszcze gotowa. Zostało mi 15 minut i muszę biec po Córę do przedszkola. Układam powoli plan na wieczór. Muszę to wszystko jakoś nadrobić.

W drodze do przedszkola, słucham muzyki z miną zbitego psa. Mój dzień był dokładnie taki jak tytuł piosenki Muse, która wybrzmiewa z głośników – „Madness”. Dochodzę do smutnego wniosku, że nie jestem stworzona do home office. W biurze pracuję kilkukrotnie wydajniej. Ale dlaczego? Joshua Homme, wokalista Queens of the Stone Age, zaśpiewał właśnie – „No one knows”.

2 thoughts on “When not everything goes as planned at your home office

  1. Monika, uważam, że Home Office jako forma pracy dla pracowników wiedzy/umysłowych jest jedną z najlepszych opcji w obecnych czasach. Pozwala w pełni korzystać z osiągnięć cyfryzacji – najlepszym przykładem jest Twoja rozmowa via Skype. Nie tracimy czasu w korkach i lepiej możemy wykorzystać dzień – bardziej efektywnie. Sam pracuję w takim modelu od ponad 2 lat 100% remote – wcześniej była dowolność wyboru – praca z biura lub innej lokalizacji. Nie zrażaj się proszę tym jednym dniem, który opisałaś. Po prostu przygotuj się lepiej. Dla kontrastu opiszę Tobie jak to wygląda u mnie.
    Pobudka 5:40. Sklep, świeże pieczywo, śniadanie, 15-20 minut spaceru (pies super sprawa😊) Przygotowanie śniadania dla dzieciaków, wyprawienie do szkoły. Ok 7:30 zaczynam pracę. Dopasowując zadania dla planu dnia pracuję w ten sposób do 14:00. W tych godzinach wykonuję głównie zdania wymagające pracy z komputerem. 14-16:30 czas dla rodziny, wspólny obiad. 16:30 – 18:00 popołudniowe „dopracowanie”. W tym teź czasie mam najwięcej rozmów telefonicznych. Wiesz wiele osób zaczyna wtedy powroty z pracy, stoją w korkach i mogą „spokojnie” zadzwonić😉
    Dochodzą do tego jeszcze częste wyjazdy – praca w takim modelu to już zupełnie inny rozdział życia.
    Pytanie jakie postawiłaś „ W biurze pracuję kilkukrotnie wydajniej. Ale dlaczego?” W jaki sposób mierzysz swoja produktywność?
    Większość moich zadań to praca kreatywna, wymagająca myślenia, analizowania, układania scenariuszy i wariantów. Wiele rozwiązań pojawia się w najmniej oczekiwanych momentach i godzinach. Biuro nie jest do tego potrzebne.
    Monika, pomyśl jak możesz lepiej zaplanować swój dzień i jak lepiej spożytkować tracony czas na dojazdy. Czas to jedyny zasób, którego z każdym dniem nam ubywa i nie wiemy ile jeszcze nam go zostało… Wykorzystujmy go jak najlepiej!
    Na co dzień odpowiadam za współpracę z kluczowymi klientami i wdrażanie u nich DigitalWorkplace http://www.kan.bo

    Liked by 1 person

  2. Zgadzam się w całej rozciągłości, że praca zdalna może być bardzo efektywna jeśli jest dobrze zaplanowana. Nie każdy mój dzień w home office wygląda tak jak opisałam to w artykule. Myślę, że efektywność przychodzi też z czasem. Ja niestety nie mam okazji zbyt często korzystać z modelu home office ze względu na specyfikę mojej pracy. Osobiste spotkania z Kandydatami wymagają oprawy biurowej, dlatego home office jest dla mnie rzadkością. Mimo moich niepowodzeń wierzę jednak, że “da się” 🙂 Czytając Twój komentarz, tym bardziej w to wierzę!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s